Verhalen van ouders
Ouderervaringen
Vijf eerstehandsverhalen van ouders die met een genderkliniek te maken kregen. Wat er werd gezegd, wat er gebeurde, wat ze nu zouden teruggrijpen.
Verzameld door Genspect. De verhalen zijn anoniem opgeschreven door de ouders zelf.
Vader van 21-jarige non-binaire dochter — Nederlandse kliniek
"Mijn dochter is 21 en heeft dus zelfbeschikkingsrecht en beweert non-binair te zijn. Haar wens was geen hormonen, maar wel een dubbele borstamputatie. Dat kan tot mijn grote verbazing dus in Nederland!
Ik wilde graag in gesprek met de kliniek en werd uitgenodigd. De psychiater begon met: 'Als uw dochter het gesprek wil beëindigen, is het direct klaar. De regie ligt volledig bij haar.' Later zei hij: 'Ik vind dat er eigenlijk helemaal geen psychiater aan te pas hoeft te komen. Tenzij er bijvoorbeeld sprake is van zware depressie of psychose; dan gaan we een ander traject in. Als je zegt wat je bent dan ben je dat, dat is voor mij voldoende.'
De psycholoog vergeleek de situatie met een tatoeage of emigratie: 'Soms maken kinderen keuzes waar je niet blij mee bent, maar je zult dat als ouder toch moeten accepteren.'
Mijn dochter en ik hebben sinds de operatie enkele maanden geleden geen contact meer vanwege ons verschil van inzicht."
Ouder van een dochter met meerdere aandoeningen
"Onze volwassen dochter ontwikkelde tijdens haar middelbare schooltijd een non-binaire identiteit, mede door sociale invloed en online invloeden. Ze besloot haar borsten te laten verwijderen om te bewijzen dat ze 'transmasc' was.
Ondanks een brief waarin haar bijkomende psychische aandoeningen werden vermeld — eetstoornissen, autisme, trauma door pesten en een obsessief-compulsieve stoornis (OCD) — heeft onze zorgverlener de gezonde borsten van onze dochter verwijderd.
De medische organisatie heeft nooit contact met ons opgenomen om de psychische problemen van onze dochter te bespreken.
We kunnen de slechte therapeuten bedanken voor het toegeven aan deze zelfhaat en dit zelfbeschadigende gedrag."
Ouder van een tienerdochter die haar transitie heeft stopgezet
"Van haar 11e tot 15e worstelde mijn dochter met angst, PTSS en mogelijk ADHD. Ze hoorde over 'transgender' door te veel tijd online, schoolbegeleiders die achter onze rug om hierover met haar bespraken, en haar leeftijdsgenoten op school.
Het was ongelooflijk teleurstellend en verwarrend dat elke professional die ik vertrouwde om onze dochter te helpen naar een meer holistisch zelfbegrip, zich alleen richtte op 'genderidentiteit'. Onze zorgen dat de stress van onze dochter een fout copingmechanisme was en dat ze werd beïnvloed door anderen, werden van de hand gewezen.
Haar privétherapeut noemde ons 'niet-accepterende ouders'. De schoolbegeleider moedigde 'identiteitsonderzoek' aan en steunde het idee dat mijn dochter 'misschien echt een jongen is', en veranderde haar naam en voornaamwoorden op school.
Toen ze somber en teruggetrokken werd, realiseerde ik me dat onze dochter, op 14-jarige leeftijd, in het geheim sprak met een trans-ideologisch geregistreerd maatschappelijk werker over hormooninjecties en operaties. Dit gebeurde allemaal zonder onze kennis of toestemming. Verbazingwekkend genoeg promootte zelfs onze kinderarts de 'opties' van puberteitsblokkers en binders.
Deze volwassenen gaven hun blinde vertrouwen aan een kind, zonder het proces van identiteitontwikkeling te begrijpen en zonder te beseffen dat de focus van mijn dochter op genderidentiteit werd aangewakkerd door degenen die hierover met haar spraken alsof dit een reële mogelijkheid was.
Mijn dochter besloot vlak voor haar 16e om ermee te stoppen, en is nu ontzettend dankbaar dat ik niet toegaf aan haar voortdurende eisen. Ons gezin zal de nasleep, het trauma en de woede van deze ervaring voor de rest van ons leven met ons meedragen en wij beschouwen onszelf als slachtoffers van een vreselijk medisch-ethisch schandaal."
Ouder van een 23-jarige dochter die haar transitie heeft stopgezet
"Toen ik onze huisarts vertelde dat mijn 23-jarige dochter zich als transgender identificeerde, verwees ze meteen naar de genderkliniek. Ik vond dat het bevestigen van de zelfdiagnose van mijn dochter niet de juiste koers was.
Ik wilde een gesprek hebben met de arts over het fenomeen van 'Rapid Onset Gender Dysphoria', wat de symptomen van mijn dochters gedrag nauwkeurig beschreef. De arts wilde niet naar me luisteren. Toen ik haar een geprint artikel over ROGD wilde geven, stak ze haar handen in de lucht en weigerde het aan te nemen. Ze zei dat ze veel transgenderpatiënten heeft en al genoeg wist.
Ik verloor het vertrouwen in die arts en ben nooit meer teruggegaan.
Mijn dochter heeft sindsdien haar transitie stopgezet. Ik ben nog steeds boos op die arts, omdat ze me niet serieus nam, en ben enorm opgelucht dat we haar slecht geïnformeerde en misleidende advies niet hebben opgevolgd."
Vader stelt vragen in de Nederlandse kliniek
"Het gesprek met de klinisch psycholoog ging verder dan alleen mijn vraag welk percentage van de mensen die in transitie gaan spijt ervaart. Die vraag is incompleet. De echte vraag zou moeten zijn of mensen een betere kwaliteit van leven hebben na geslachtsaanpassende procedures.
En hier kwam de meest opmerkelijke uitspraak van de klinisch psycholoog: 'Transitie maakt je niet gelukkig.'
Onze reactie was: 'Huh? Waarom doen we het dan?!' De klinisch psycholoog herhaalde deze verbijsterende uitspraak meerdere keren tijdens ons gesprek. We waren geschokt dat hij dit zo openlijk toegaf.
We begrijpen het nog altijd niet."